دلی نجستم از آیینه خانه نیرنگ

به قدر همت خود کسوتی نمی بینم

مباد جامه عریانی ام بر آرد ننگ

گذشت عمر چو طاووس در پر افشانی

به عبرتی نگشودم نظر درین کهسار

که سرمه میل نهان کرده است در رگ سنگ

به مکتبی که نوشتند حرف ما بیدل