هر صفایی را که دیدم می کند ایجاد رنگ

ساز آفاق از نواهای شکست دل پر است

در صدای کوه یک میناست لبریز ترنگ

بی نقابی اینقدرها برنمی دارد جمال

هر قدر مینا به سنگ آید درین ناموسگاه

خجلت از روی پری شسته ست رنگ

دل فضایی داشت پیش از دستگاه ما و من