هر قدر مینا به سنگ آید درین ناموسگاه

در صدای کوه یک میناست لبریز ترنگ

بی نقابی اینقدرها برنمی دارد جمال

هر صفایی را که دیدم می کند ایجاد رنگ

خجلت از روی پری شسته ست رنگ

دل فضایی داشت پیش از دستگاه ما و من

خانه آیینه تمثال نفسها کرده تنگ