بر صدای ناتوانان سینه مالیده ست سنگ

از مدارای فلک ممکن مدان آرام خلق

خواب کو کز بهر آهو پوست اندازد پلنگ

محرم درد دل ما کس درین کهسار نیست

رنگها دارد سواد سرمه چشم بتان

کلک نقاشان صدف گل کرده در خاک فرنگ

فهم حکم اندازی شست قضا آسان مگیر