در آرزوی شکستی که چشم بد مرساد

کسی ندید که گل دامن که داشت به چنگ

سواد الفت این دشت عبرت اندوز است

نگاهی آب ده از سرمه دان داغ پلنگ

درین ستمکده ما هم رسیده ایم به رنگ

خیال اینهمه داغ غرور غفلت ماست

صفا ودیعت نازبست در طبیعت رنگ