درین ستمکده ما هم رسیده ایم به رنگ

سواد الفت این دشت عبرت اندوز است

نگاهی آب ده از سرمه دان داغ پلنگ

در آرزوی شکستی که چشم بد مرساد

خیال اینهمه داغ غرور غفلت ماست

صفا ودیعت نازبست در طبیعت رنگ

به قلزمی که فتد سایه بناگوشت