گهر به رشته کشد خارهای پشت نهنگ

خیال اینهمه داغ غرور غفلت ماست

صفا ودیعت نازبست در طبیعت رنگ

به قلزمی که فتد سایه بناگوشت

چه آفتی تو که نقاش فتنه نگهت

به رنگ رفته کشد مخمل غبار فرنگ

چو گل جز این که گریبان درم علاجی نیست