به رنگ رفته کشد مخمل غبار فرنگ

به قلزمی که فتد سایه بناگوشت

گهر به رشته کشد خارهای پشت نهنگ

چه آفتی تو که نقاش فتنه نگهت

چو گل جز این که گریبان درم علاجی نیست

فشرده است به صد رنگ کلفتم دل تنگ

هنوز شیشه نه ای ، نشئه عالم دگر است