چو گل جز این که گریبان درم علاجی نیست

گهر به رشته کشد خارهای پشت نهنگ

چه آفتی تو که نقاش فتنه نگهت

به رنگ رفته کشد مخمل غبار فرنگ

فشرده است به صد رنگ کلفتم دل تنگ

هنوز شیشه نه ای ، نشئه عالم دگر است

تفاوت عدم و کم ، مدان پری تا سنگ