شیشه می می کشد اول زگداز دل تنگ

رفت مرآت دل از کلفت آفاق به رنگ

مرکز افتاد برون بس که شد این دایره تنگ

ساغر قسمت هر کس ازلی می باشد

آگهی گر نبود وحشت ازین دشت کراست

آهو از چشم خود است آینه داغ پلنگ

غره عیش مباشید که در محفل دهر