آهو از چشم خود است آینه داغ پلنگ

ساغر قسمت هر کس ازلی می باشد

شیشه می می کشد اول زگداز دل تنگ

آگهی گر نبود وحشت ازین دشت کراست

غره عیش مباشید که در محفل دهر

شیشه ای نیست که قلقل نرساند به ترنگ

عشق اگر رنگ شکست دل ما پردازد