غره عیش مباشید که در محفل دهر

شیشه می می کشد اول زگداز دل تنگ

آگهی گر نبود وحشت ازین دشت کراست

آهو از چشم خود است آینه داغ پلنگ

شیشه ای نیست که قلقل نرساند به ترنگ

عشق اگر رنگ شکست دل ما پردازد

موی چینی شکند خامه تصویر فرنگ