عشق اگر رنگ شکست دل ما پردازد

آهو از چشم خود است آینه داغ پلنگ

غره عیش مباشید که در محفل دهر

شیشه ای نیست که قلقل نرساند به ترنگ

موی چینی شکند خامه تصویر فرنگ

فکر تنهایی ام از بس به تامل پیچید

زانو از موی سرم آینه گم کرد به زنگ