موی چینی شکند خامه تصویر فرنگ

غره عیش مباشید که در محفل دهر

شیشه ای نیست که قلقل نرساند به ترنگ

عشق اگر رنگ شکست دل ما پردازد

فکر تنهایی ام از بس به تامل پیچید

زانو از موی سرم آینه گم کرد به زنگ

بی تو از هستی من گر همه تمثال دمد