زانو از موی سرم آینه گم کرد به زنگ

عشق اگر رنگ شکست دل ما پردازد

موی چینی شکند خامه تصویر فرنگ

فکر تنهایی ام از بس به تامل پیچید

بی تو از هستی من گر همه تمثال دمد

آب آیینه ز جوهر کند ایجاد نهنگ

بیخود جام نگاه تو چو بال طاووس