بی تو از هستی من گر همه تمثال دمد

موی چینی شکند خامه تصویر فرنگ

فکر تنهایی ام از بس به تامل پیچید

زانو از موی سرم آینه گم کرد به زنگ

آب آیینه ز جوهر کند ایجاد نهنگ

بیخود جام نگاه تو چو بال طاووس

یک خرابات قدح می کشد ازگردش رنگ