آب آیینه ز جوهر کند ایجاد نهنگ

فکر تنهایی ام از بس به تامل پیچید

زانو از موی سرم آینه گم کرد به زنگ

بی تو از هستی من گر همه تمثال دمد

بیخود جام نگاه تو چو بال طاووس

یک خرابات قدح می کشد ازگردش رنگ

هرکجا حسرت دیدار تو شد ساز بیان