یک خرابات قدح می کشد ازگردش رنگ

بی تو از هستی من گر همه تمثال دمد

آب آیینه ز جوهر کند ایجاد نهنگ

بیخود جام نگاه تو چو بال طاووس

هرکجا حسرت دیدار تو شد ساز بیان

نفس از دل چو سحر می دمد آیینه به چنگ

از ادبگاه دلم نیست گذشتن بیدل