از ادبگاه دلم نیست گذشتن بیدل

یک خرابات قدح می کشد ازگردش رنگ

هرکجا حسرت دیدار تو شد ساز بیان

نفس از دل چو سحر می دمد آیینه به چنگ

پای تمثال من از آینه خورده ست به سنگ