به نیم چشم زدن وصل مقصد است اینجا

به روی آب محالست ایستادن سنگ

تو ناخدای محیط غرور باش که من

ز جیب خوبش فرورفته ام به کام نهنگ

شرارما نکشد زحمت ره و فرسنگ

به اعتبار اگر وارسی نمی ارزد

گشاده رویی گوهر به خجلت دل تنگ