وبال دوش کسان بودن از حیا دور است

فتاده است جهانی به قیدگاه فرنگ

به کسب نی نفسی زن صفای دل درباب

گشودن مژه آیینه راست رفتن رنگ

نبسته است کسی پا به گردنت چو تفنگ

درین محیط ز مضمون اعتبار مپرس

حباب بست نفس بسکه دید قافیه تنگ