درین محیط ز مضمون اعتبار مپرس

گشودن مژه آیینه راست رفتن رنگ

وبال دوش کسان بودن از حیا دور است

نبسته است کسی پا به گردنت چو تفنگ

حباب بست نفس بسکه دید قافیه تنگ

چو نام تکیه به نقش نگین مکن بیدل

که جز شکست چه دارد سر رسیده به سنگ