حباب بست نفس بسکه دید قافیه تنگ

وبال دوش کسان بودن از حیا دور است

نبسته است کسی پا به گردنت چو تفنگ

درین محیط ز مضمون اعتبار مپرس

چو نام تکیه به نقش نگین مکن بیدل

که جز شکست چه دارد سر رسیده به سنگ