پر برون می آرد اینجا سعی منقار خدنگ

فضل اگر رهبر بود اوهام انوار هداست

ابر رحمت خضر می رویاند از صحرای بنگ

تا اثر چون ناله از صید اجابت نگذرد

از هوس عمریست چون آیینه مژگان بسته ایم

کم نگردد از سر ما سایه دیوار زنگ

خاک می لیسد دم بیدستگاهی لاف مرد