سرمه آهنگ است در آب تنک هوی نهنگ

از هوس عمریست چون آیینه مژگان بسته ایم

کم نگردد از سر ما سایه دیوار زنگ

خاک می لیسد دم بیدستگاهی لاف مرد

گرمی آغوش بیرنگی برودت مایه نیست

همچو بوی گل چه شد زیر پرم نگرفت رنگ

چشم بدمست که زد بر سنگ مینای مرا