کز غبارم تا قیامت صوت خیزاند ترنگ

گرمی آغوش بیرنگی برودت مایه نیست

همچو بوی گل چه شد زیر پرم نگرفت رنگ

چشم بدمست که زد بر سنگ مینای مرا

امتحان هستی از دل رونق تحقیق برد

از نفس کردیم آخر خانه آیینه تنگ

آسمان بیدل ندانم تا کجا می راندم