شوق من بیدل درین کهسار پرافسرده کیست

همچو کوه افتاد آخر گل به دامانش ز سنگ

حیف دل کز غفلتت باشد غبار اندود جسم

می توان کردن به رنگ شیشه عریانش ز سنگ

ناله ای دارم که می بالد نیستانش ز سنگ