کاروانهاست درین دشت خموشی دنبال

عشرت سالگره تا کی ات ای غفلت فال

رشته ای هست که لب می گزد ازگفتن سال

بگذر ای شمع ز تشویش زبان آرایی

دعوی عشق و هوس عام فتاده ست اینجا

عالم ازکام و زبان عرصه کوس است و دوال

دل سخت آینه آتش کبر و حسد است