سعی مشاطه غم زشتی ایجاد نخورد

عالم ازکام و زبان عرصه کوس است و دوال

دل سخت آینه آتش کبر و حسد است

تب این کوه بجز سنگ ندارد تبخال

زنگی از داغ جبین سوخت به آرایش خال

خاکساریست بهاری که چمنها دارد

ای نهال ادب از ربشه مکن قطع وصال