زنگی از داغ جبین سوخت به آرایش خال

دل سخت آینه آتش کبر و حسد است

تب این کوه بجز سنگ ندارد تبخال

سعی مشاطه غم زشتی ایجاد نخورد

خاکساریست بهاری که چمنها دارد

ای نهال ادب از ربشه مکن قطع وصال

انفعال من وتو با دل روشن چه کند