ای نهال ادب از ربشه مکن قطع وصال

سعی مشاطه غم زشتی ایجاد نخورد

زنگی از داغ جبین سوخت به آرایش خال

خاکساریست بهاری که چمنها دارد

انفعال من وتو با دل روشن چه کند

عرق شخص زآیینه نریزد تمثال

عالمست این به غرور تو که می پردازد