مفت موهومی شمر بیدل طفیل زیستن

درکجا نالد نفس زین غم که زندانست دل

حسن می آید برون تا حشر در رنگ نقاب

از تکلف هر چه می پوشیم عریانست دل

در خیال آباد خود روزی دو مهمانست دل