با خرد گفتم درین محفل که دارد عافیت

بر نمی آرد چه سازد وحشت لنگش ز دل

شوخی طاووس این گلشن برون بیضه نیست

آسمان برمی کشد عمریست نیرنگش ز دل

گفت آن سازی که نتوان یافت آهنگش ز دل

لیلی آزاد و این نه خیمه دام وهم کیست

از فضولی اینقدر من کرده ام تنگش ز دل