با نام محض صلح کن از ربط دوستان

ای قدردان امن مکن اختیار وصل

چندین مراد جام تمنا به سنگ زد

یک شیشه گو به طاق تغافل گذار وصل

واو است و صاد و لام درین روزگار وصل

خلق از گزند یکدگر ایمن نمی زیند

باور مدار این همه در مور و مار وصل