صحرا زگرد وحشیان پیچیده دامان در بغل

بی رویت از بس مو به مو توفان طراز حسرتم

چون ابر دارد سایه ام یک چشم گریان در بغل

دل را خیال نرگست برداشت آخر از میان

حیرت رموز جلوه ای بر روی آب آورده است

آیینه دارد ناکجا تمثال پنهان در بغل

دیوانه ما را دلی در سینه نتوان یافتن