عمریست می خواهد ترا این خانه ویران در بغل

خاک من بنیاد سر در حسر ت چاک جگر

وقتست چون گرد سحر خیزد گریبان در بغل

کام دل حسرت گدا حاصل نشد از ما سوا

ای کارگاه وهم و ظن نشکافتی رمز سخن

اینجا ندارد پیرهن جز شخص عریان در بغل

دکان غفلت وا مکن با زندگی سودا مکن