دست من خون گشته و دامان تغافل

چشم تو به این مستی و پیمان شکنیها

نشکست چرا ساغر پیمان تغافل

فردا که به قاتل گرود خون شهیدان

صد صبح نمک بر جگر خسته ما بست

آن غنچه نشکفته نمکدان تغافل

در عشق تو دیگر به چه امید توان زیست