صد صبح نمک بر جگر خسته ما بست

نشکست چرا ساغر پیمان تغافل

فردا که به قاتل گرود خون شهیدان

دست من خون گشته و دامان تغافل

آن غنچه نشکفته نمکدان تغافل

در عشق تو دیگر به چه امید توان زیست

ای آینه لطف تو برهان تغافل