در عشق تو دیگر به چه امید توان زیست

دست من خون گشته و دامان تغافل

صد صبح نمک بر جگر خسته ما بست

آن غنچه نشکفته نمکدان تغافل

ای آینه لطف تو برهان تغافل

عمریست که دل تشنه لب دور نگاهیست

یارب که بگردد سر مژگان تغافل