ای آینه لطف تو برهان تغافل

صد صبح نمک بر جگر خسته ما بست

آن غنچه نشکفته نمکدان تغافل

در عشق تو دیگر به چه امید توان زیست

عمریست که دل تشنه لب دور نگاهیست

یارب که بگردد سر مژگان تغافل

بیدل شرری گشت و به دامان نگه ریخت