ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

ای جوش بهارت چمن آرای تغافل

چون چشم تو سر تا قدمت جای تغافل

عمریست که آواره امید نگاهیم

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

ابروی تو بر طاق معلای تغافل

ازنقطه خالی که برآن گوشه ابروست