مهری زده ای بر لب گویای تغافل

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

ابروی تو بر طاق معلای تغافل

ازنقطه خالی که برآن گوشه ابروست

سربازی عشاق به بزم تو تماشاست

هرچند نباشد به میان پای تغافل

کو هوش ادا فهمی نازی که توان خواند