موجی نزد این گوهر دریای تغافل

هرچند نگاه تو حیات دو جهان است

من کشته تمکینم و رسوای تغافل

فریاد که از لعل تو حرفی نشنیدیم

دلها به تپش خون شد و ناز تو همان است

مپسند به این حوصله مینای تغافل

از حسن در این بزم امید نگهی نیست