لطیفه ای به میان آر و خوش بخندانش

به سمع خواجه رسان ای ندیم وقت شناس

به خلوتی که در او اجنبی صبا باشد

به نکته ای که دلش را بدان رضا باشد

پس آنگهش ز کرم این قدر به لطف بپرس

که گر وظیفه تقاضا کنم روا باشد