تا گهر باشد چرا دریا کشد ننگ حباب

می شود خوابی پریشان چون شود بیدار گل

چشم کو تا محرم اسرار بی رنگی بود

ورنه زین باغ تحیر می دمد بسیار گل

حیف باشد جز دل عاشق به دست یار گل

گر کنی یک غنچه فکر عالم آزادگی

یابی از هر چین دامن صد گریبانزار گل