فرصت نشو و نما عیار این بازبچه است

می درد منقار بلبل خنده سرشار گل

ای ستمگر بر درشتی ناز رعنایی مچین

در نظرها می خلد هر چند باشد خارگل

رنگ تا پر می گشاید می برد دستارگل

خانه ویرانست اینجا تا به خود جنبد نسیم

خشت چیند تاکجا بر رنگ وبو معمارگل