هم ز بوی خویش دارد در گریبان خار گل

از خموشی پرده دار شوخی حسن است عشق

می کند بلبل نهان در غنچه منقار گل

تا نفس باقیست باید خصم راحت بود و بس

رنگ بو نامحرم فیض بهار نیستی است

خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل

گر ز اسرار بهار عشق بویی برده ای