پی بوگیر و درشکن به خیال ترنگ گل

به خرامی که گل کند ز نهال جنون گلش

الم خار می کشد قدم عذر لنگ گل

می مینای این چمن ز شکست است موجزن

ز نشاط عرق ثمر به گلاب آب ده نظر

مگشای بالت آنقدر که کشند غنچه بنگ گل

نه به رنگ الفت بقا، نه ز بوی جلوه پرگشا