چو گلیم از برو دوش من بکشند سایه ز پای گل

به حدیقه ای که تبسمت فکند بساط شکفتگی

مگر از حیا عرقی کند که رسد به خنده دعای گل

به فروغ شمع صد انجمن سحری ست مایل این چمن

چمنی است عالم کبریا بری ازکدورت ماسوا

نشود تهی به گمان ما ز هجوم رنگ تو جای گل

ز بلند و پست بساط رنگ اثری نزد در آگهی