بگذشت خلقی ازین چمن به نگونی قدح طرب

که نساخت کاسه رنگ و بو به مزاج خنده گدای گل

به خیال غنچه نشسته ام به هوای آینه بسته ام

ز دل شکسته کجا روم چو بهارم آبله پای گل

تو هم آبگینه به خاک نه که خم است طاق بنای گل

ندوی چو بیدل بیخبر دم پیری از پی کر و فر

که تهیست قافله سحر ز متاع رنگ و درای گل